اشعارازجلددوم مغربی

اشعاراگرگوياي دردمردم نباشدشعرنيست واشعاررادرسایت اصلی مکتب مغربی ببینید

 

 نورجما لت

 

تا نورجما لت به مــن خون جگرافتا د زهد همه زاهــد به دونا ني نــــستا نم ما ند هله جوگندم اين چـــرخ نخوردم ارني زچرابــــرمن دلخســــــته نبا شد صوفي كه به عمرش زدمش خيرنديده شيخ ازپي جنت شــــده درراه شريعت با محتسب همدست شده قا ضي شورا با نفــــــس درافتاد اگرآن مـــــه كنعان تعليم وتعلم به فلك برده كلاهــــــــــش تا كشتي نفست نكند ميــــخ توسوراخ اكسيربود خدمت مـــردم به ادب باش ديدم رخ ماهت بــه فلك روي هلالش برمغربــــي باديد حقـــــارت منگرتو  درادامه مطلب قصيده وحدت رابخوانيد

گلواژه عمــــــــرم به دمي  با رورافتا د درميــــــكده ازپير ســــــــبو پرثمرافتا د آدم شـــــــدنم زانكه كمـــــــي ديرترافتا د جا ئيكه به اخلاص بود درشــــــجرافتا د اخلاص عمل خرقه صــــد رنگ برافتاد چون خا ل وخط حوروجنان درنظرافتا د زان محكــــمه اش پيش همه بي هنرافتا د برســــــجده اومــــــــردم عالم به سرافتاد روزي پــــــي تعلــيم به شوق خضرافتاد ديدي بكـــــف صاحب بــــــــي دادگرافتاد آبادي دلهــــــا بــــترازســــــيم وزرافـــتاد بريا د دلم رؤيـــــت شـــــــــمس وقمرافتاد   شا يد به دلـــــــش وحــي زسوي نظرافتاد

شعراصیل

لطفاْازروی تاریخ آرشیومطلب درکنارپیوندسایت اشعارراببینیدونظرتان رابرای بهتربودن بفرمائیدواستفاده از اشعاروکپی برداری بلامانع است باتخلص شاعرش خدانکرده این اشعارشناخته شده است بنام خودتان نزنید    ارزان ندهم
شعرآن است كه شمشيرمظلومان باشد ودرسایت مکتب مغربی بخوانید

يك نگاه توبه صـــد عالم امـــــــكان ندهم دل ودينــــــــم برهــــــت درگروآن نگـــــهت غزلـــــــم گردوصد آهـــــــوبه كمندش نكند عشق منشهره شده درهمه جا صحبت او خضـــــــراگرعمربقا يا فت ازآن چشمه خور  هــــــــمه عــــــمربدنبال توبا هــــــروله اي عشق من برتونه آن اســــــت كه درفكررود خبرهجـــــر   تورابا د صــــــبا گفت ولــــــي اگـــــــرازگــــوشه ايمـــا ي تودريا بشكا فت به نظـــــــربازي اگرگـــــــوي تواين دل بربود به توگفتم كه زاغيــــــــــا ررخت پنها ن كن ســـــــــحرآورد بما با د صـــــــبا نكــــهت تو  همه نعـــــــمت كل دوجهــــــــان زان توباد خـــــــم ابروي توگرخون دلم ريخت  چه باك هــــــــمه اندر پي گل فصل بهاران به چمن اگــــــرازحســـــــن دلاراي توام بــــــهره برم جان بكف مغربي ايستا ده دهد جا ن برهت

دم مـــــــردن به نبينم رخ توجـــــــــان ندهم نبود عشــــــق دوچشـــمم به توتاوان ندهم غزلي نيســـــــــت بهرمرحله ارزان نــــــدهم كه من اين عـشق بصد ملك سليمان ندهم من ترلــــــــعل توبرچــــــــشمه حيـوان ندهم بدو يدم كه وصـــــــالت زكف آسـان ندهــــــم راز و  اسرار  محبت كه به بيــــــگان نـدهـــم چـــــون به عــينه كه نديدم هله ايمان ندهم لحضــــــــه اي وصل توبرموسي عمران ندهم گــــــوي هـــــراهل خرابا ت كه چوگا ن ندهم رازروي تـــــوبه هربي ســـــــروسا مان ندهم كه من آن عطـــــرتو برروضـــــــه رضوان ندهم همــــــگي يك طــرف اين زلف پريشان ندهم خم اورابه دوصـــــــد چرخ وبه كيــــــوان ندهم چمـــــــن زلف تو   برورد گلــــستان ندهـــــم قد رعنــــــاي تو   برسرو   خـــرامان ندهـــــم ذره ازخـــــاك توبــــرملك ســـــــــمنگان ندهم

         عرفا ت

سردارخم زلفت عــــرفا ت است مرا دل ودينم كه فداي توشــد ازفرقت تو خبرآمد كه وصا لت شده برجا نب هجر به نبــــــــينم رخ زيباي توزين بينا ئي بكدامـــين قلم وخا مه كنم وصف تورا بكـدامين سخن عشق برازنده توست خضزازچشمه خورشيد بقا يا فت ولي به سحربلبل خوش نغمه كند مدح تورا زدمت عظم رميم آمده عيساي مسيح به سردارشدن عالم عشق است ووفا برهــت هرچه بگويند به من ازبد وخوب اگر اين شكل وشما يل كه بخود ساخته ام گل رخســـــا رتوراديدن وبگــرفتن كا م زصــــبا حا ل مراپرســـــي وبرداركـــني همه دارونــــــدارم برهـــــت گشته فدا بشود رخصتي ازپاي تو يك بوسه زنم اگرم شهره شده مغربي ازلطف شما

نرسد مهروفروغت عــــــرصا ت است مرا همه لحضه عـــمرم ســــــنوات است مرا شب وروزم بيكي ازعبـــرات اســــــت مرا به همين ديده بيـــــنا ظلــمات است مرا نشود وصف توازمـــــن ترها  ت است مرا زبضاعت چكنـــــم اين كلــما ت است مرا زكلان چشمه حيوان رشحا ت است مرا بردن نا م تورنگــــين نغمـــــات است مرا نفسي ميكــــشم ازتونفحا ت است مرا شدن ازروي توآنـــــي صدما ت است مرا نكند عيب كه شيـــرين حسنا تست مرا زسوي نفس دني لات ومنا ت است مرا به همين دغدغـــه دهــرنجا ت است مرا زعسل برتر وهــرشــــاخ نبا ت است مرا ضرري نيست اگرعشق ثبا ت است مرا زرخ خوب توعا لـــــي صدقا ت است مرا خون دل ريخته ازديده ديــــا ت است مرا

 فاطمه فاطمه است س

   

كجـــــا مقام   توراداند عا لــــم ودانـــا به تا رموي توكي فديه با شد اين دنيا نشسته درســـــرراه تومريم وســـــارا شريط سبحه توگيسوان وطره حــور زما ن به پيش توما نند وصله نا جور سرم به عرش رســـد مهرتوزدورادور چمن زطره مويت فكنده زلـــــــــف بدوش كجا ست قدرت سا مع  بنا م توبه نيوش توئي كه علت خلقت به علت دوســرائي خزان نموده بها ر  توگرچه زاغ و  زغن مگرنه ازگل رويت بود نشـــــا ط چمن رسيـــــده جملگــــــــي انبيا زتو ايمن زشـــــــوق روي توفــــــــوارگان كند فورا به عقل ما كه شنا سا ئيت نشد آسان كنــــــــيزي تونمايند جــــــمله حورجنان عرض تمام خلايق توئي به آن جوهــر تمام خلق گداي درت توئي ســـــــرور توئي كه همسر ومحبوب ساقي كوثر

كجا هــــــــــــما ل توبا شد درعا لم بالا خليـــــــل ويوسف ويعقوب چا كرند تورا بجزخدا هـــــــمگا ن بردرت كنند گدائي نه حوركــــون ومكا ن ميشود زتومأ جور به دست بوسي توعقل كل شد مأ مور اگربگوشـــــــه چشمت رسد به ايمائي زلطف صوت توآيد بگوش صوت سروش تورابه بيـــــند ويا بشنود وگرنه خموش اميركل هــــــــمه كاينات واهل سمائي بدون روي توگلشن بسان دشت ودمن دلـــــــش بيا د توخون لاله وعقيق يمن تورابه خوا ب وبه بيداريش كنند صدائي تري زلعـــــــــــــل توراديد چشمه حيوان فقط زفيض جمالت به فيض شد همگان تورابه خوا ب وبه بيداريش كنند صدائي صدف به يا د توپرورده دردلــــش گوهر بجزخدا زخلايق كســـــــــــي بود برتر توبرتري زهمه قدسيا ن واهل سرائي

 فاطمه س

متا زمهرتوقدري نمود شك وتــــــعلل مصورات بشريا فت ازتوزاد وتشـــــكل تمام اهل ولا بند موي توبه تسلسل به عشق وامق وعذراوليلي ومجنون تواصل خلقتي وما سوا هـمه ما دون كنيزي توجلالت رسيده همسرفرعون غرض شناس توبوده زســـجده آدم بدون لطف تومحشربود به ما ما تم تعللـــــي بكني روزحشـــــرگريكدم قدم نها ده زتوشاه سوم شــــــــعبان جواب سفك دمائي تو برمــلائك يزدان ستوده است تورا روزمحشرت رحمان ميان به بندگيت بسته سا كنا ن سما كنيــــــزتوهــــــمه حورومريم و ســــا را زنام تو متــــــــكسرتمامــــــي اســــما بروزبيـــــست جـــمادي تواي عزيز خدا بدست وســـــــينه توبوسه زد اميرهدا زتوست دست كليمي نهاده شد بيضا

سمك ببرد بشد حبس تا نمود تحمل     زتا رموي توشد آفريده حسن وتجـــمل     جمال حضرت حق راجمبله اي وفدائي زيمن موي تو شد هريكي به ديگري مفتون هـــــيول وعقل وهــــمه مدركا ت ازبي چون بــراي درك تـــــــوآمد تعيـــــــنات وصـــــلائي     كه عرش وفرش براي توشد همه قا ئم     به حشربا توبود درشـــــــفاعتش خاتم      تمام عالــــــم وادم اســــــيردردو بلائي         عروس حجله خلقت زنورتوخنـــــدان         ثلاثه النجبائي درعالـــــــــــــم امكان         شفيع امت مرحومه روزحشروجزائي           ازل براي شما بود علم الاســــــــما            به تا رموي تودرغبطه گيسوي حورا          دراحترام توبرترزفرش اهل ســـمائي     قدم نها د ي به عا لم زخا نه طاهــــا ص      به خنده قطره اشـــگش چودرّدرسيما     گهي بخنده وگاهي باشگ وشورنوائي

فراق ايـــد نـده رخ  مــاه  وصلتي  مستور اولوبــــدي عاشـــــق صا د ق حقيقته دارا گيـــــدوبدي داره بجاي فغان ســـــــروريله گيجه صــــباحه كيمي د راشـــگي صورتده  چــــكرمـــقامــدن ال عـــــــــزلته اولارمايل انيـــس اولاراونا آهـــي چا تا نميا عشــقه حواسي عشقده معشــــوقده تمـــركز اولار خلايقين ره ورســــم وطريقين عكس گيدر خيال ايوينده خـــط يا ريني مجــــــسم ايدر الون فداسي اومــــيدن گــــتور منه ساقـي اومــــي كه عالم وحـــدتده كارســـازدوراو گورنده تيـــغ لبــــي قلبيمون توكور قانين عنايت ايله صنم قالـــماز الـده عــمرشباب تطاول ايلسه زلفــون اورك دوام ايـــلـــمز دوزنمـــيرم لب لعلون گورنده لرزه دوشور گتوراوزلـــفه وروم شـــانه كــپريمـــله اگر اماندي قويما جمالون گوره سنون اغـــيار فدا او نرگس مخموره آل بو گويلومي سن نواي ني آلار الدن قـــــراري خال وخـطون عبير زلفون ايله عالمـــي دوتـــوب اولماز يتشسه روح قدســــدن بو خاميـــه نصرت		دوشورمحاقه رخ ماه عشق وصــــورت نور اودوركه عشــــقدن ايـلوبدي آهني منظور بـجاي ضجه وناله اولوبدي چوخ مـــــسرور بسان بطــــن عقيــــــق اولدي لؤلؤ منثور خــصو ص عـــالم خــلـــــوتده ليلة ديجــور گيــــدنده خواب جــــلا له جناندا ديدة حور چـــكركناره اوزون خـــلــقدن ايدرمــــستور بو زرق وبــرق جـهان ايلمز اوني مغــــــرور عـــلــــي الســـويه دي گلــزاروتپة ما هور اولــوم اوكهنه مييله اوز عشقيمه مأ جور اومـــيكه سـاغـــرو صـــهبانيده ايدرمخمور گـــورن ديركه منيم قتلـــيمه اولوب مأ مور اونوعيـله كه دايانمازهــميشه لق تن عور ويــرردواميـــني الـدن گورنـــــده قلب صبور بوقان اولان اورگـــــه دوتگلان منــي معذور كـــرامت ايلـــيه سن اولـسا لطفوه مقدور چتندي دلبرين اغيـارگورسه شخص غيور لب تـــنور گيــدر قالمـــازالده شام سـمور سالانداياده گوزل چوخدي جاي بسط غرور كـه بـرچمــنده ويا نــافه لرده عطــــروعطور اولاربومغربي تك شعرونظمي سطروسطور

 

بنـا نبود به غيراز تو من به  عهد شباب بشــــر بگفــــــته كه جايزخطا بود  از آن براي ددن تو سر كشم  به مسجد و دير بدون روي تو حـــــاشا نگـــه به ماه كنم به خيــــر و شرّ جهان بي تفاوتم  باشد بيا ز راه كــــــرم پا بنه به ديدة  مــــــــن به غــير تو به كجا رو كنم كه  خلق خدا بريد لطـــــف تو آيد اگر بوقـــــــت  سحر بـــهارآمده گل واشده به دشــت و دمن بشــــــير آمـــــده از صـــــاحب  كرم امّا		به خلق لب بگشــايـم تو خود مرا درياب كجاست تانشود عاصـي ازكهول وشباب بهر كجا برســــم  ميكـنم   به  دق الباب چراكه ذوق و ضـــــــياء تو بوده در مـهتاب اگر ز جانب تو باشـد هر عقـــــاب و ثواب كه روشني دو چشمم مرا كند شـــاداب كنند سائل خود را بدون  خــــــــــيرجواب سرم به عرش رسد از تو اي فرشته مآب ز راه مرحمت عشـــــق رخ زمن به متاب هنوز(مغربي) در كنج خويش رفته بخواب

                                                    آخرالزمان

 

بريده ام طمــــع خود زقوم واهل محل زبين خلــــــــــق شده بركناراهل خرد دوصد كلاه بدســــت همه بوقت سحر به جاي ذكرخــدا خانه ها پرازبه غنا بهركه نوش بـــــــداده گرفته ام دستي بهـــــركه درد دلـــــم كردم آشكارهمو رسيده جـــــان بلبم ازدروغ اهل نماز   غريب شــهروديارم غريب خانه خود هزارتيردعــــــــــا سوي آسمان كردم بهركجا كه كنـــــم روبه بين اين مردم دروغ وحيله به ناني گرفته جاي ادب بجاي دســت گرفتن فنا شد عمرگرام بريده ازحـــق يزدان وثاق خود مردم چومــــــرغ پرببريدند ازمـــــن خسته برآن شدم شوم ازخان ومان واهل وعيال بسان معركه گيري به مســجد و منبر خدا يكيست ولي شيخ كرده بيش ازحد حديث مغربي وساكنان مـــــــسند زور

نموده اند چنين عمـــــرمن خراب وطلل ازآن شدست فــــراري زخلق علم وعمل مگرســــــــري بكف آورده تا كند مهمل گــــــرفته جــــاي كــــتا ب ودود رامنقل بجـــــاي لطـــــف تـــــــشكربداد اوحنظل شفا نــــــداد بجـــــا يش نمود غش وظلل كجا  روم بكف آرم يكـــــــــي زاهل ملل بجاي عطـــــــــــروگلابم دهند زان سندل ازآن ميانه نشــــــد  كه نشد يكـي به عمل تمام صورت انسان درون ولي چآورطل برآن شـــــدند به ديــــــن خـــــدا كنند خلل بجاي مــــــهرومحبت بمـــــــا كنند جـــدل هــــــــجوم برده بسوي دعا نويس و رمل همــــــان بمانده كنندم بــــراي خود بسمل روم بگوشه دشـــــــت ودمـن بسوي جبل نموده شــــــيخ چنان ســـوي آرزوي امل دوباره آمــــــده بربتكـــــده جنــــــاب هبل شد ســـــــــــــت معركه بدرواشتران جمل

تادربدوپیدایش انسان درکره خاکی باخود درجوهره زیبائی را آورد وزیبائی هویدا نمیشود مگر درکنارش ذوقی باشد ولازم شد که آن زیبائی را به رخ کشد نقاشی را بوجود اورد و باید به نقاشی بها دهد زمزمه ای را شروع کرد که دل را راضی کند لذا بفکر افتاد تا به زمزمه نقشی قائل شود وسردن شعر را پیداکرد وبه شعروسخن ترتیب داد شروع کرد به مخلوقی از اشیاء خلقت شعری سراید واشیا ء زیباتر از مونث خودندید خودندیدکه آدم علیه السلام به قدوقامت حوابرای شکرانه  خالقش شعری گفت واین است که انسان درحال حزن وشادی ناخودآگاه زمزمه ای میکند وآن زمزه باید به ترتیبی باشد ومفهومی رفته رفته شعربه صورت لازم وملزوم درآمدتانوبت عرفاشد که خواستندبطورغیرمفهوم که هرکس هرکسی سردر نیاردشعرعرفانی خودراعرضه کردندشده که شاعری تاماهها نتوانسته شعری بگوید اما هم شده که بدون تامل یک قصیده ۲۰۰ بیتی رادرکمترازساعتی گفته ونوشته که بعدهابه دودسته تقسیم شدند ناظم وشاعر ناظم آنست که بهترین ردیف وقافیه رادارداماازمحتوای مطلب خبری نیست اماشعرشاعران شایدبه ظاهرموردپسندناظمان نباشدامادرباطن عالمی رااصلاح وبسوی آسمان هدایت کرده خواننده رابه ملکوت کشیده که میگویندشعرآسمانی - ادامه دارد
بزودی یرای کسانیکه میخواهندشعربگویندراه ورسمش راخواهم نوشت
درادامه مطلب چگونه شاعرشوم

                                                                                                                                                  

بقیه شعر = ازروی تاریخ ارشیو اشعارراببین

 

شاعراگرترسوباشدونتواندازهرمقام بالاانتقادكندشاعرنيست شاعرشمشيربرنده مردم است بايددائم درسرزورگويان باشدولوخونش هدرشود ودرسایت مکتب مغربی بخوانیدwww.maktafmaghrebi.com

 

برای این اشعارمقداری دقت لازم است وامیدواریم نظر صائمم ازدولت فقر    وقنــــــاعت روزو    شب صعب باشد گرچه خالی شدزدرهم دست تو صاب درصحرا دهدشیری بدســـــــــت خارکن صاحب دولت چه داند    کودکان زیر  فقـــــــــر صادراول زحکــــــمت هرکــــــسی را داده خود صاریان درســـــــــاحل دریا نباشـــــدخنده دل صائب آن باشد زنامـــوس خلایق دیده بست صابران باصـــــــــــبرخودجنــــــت خریدندازخدا صنــــعت خلاق باشــــــدمردمان زانــــــهادلی صابـــــــرس دینارودرهم را بنا بنـــــهاده است صالحان چون مـــــــــغربی باشــــــــد بزیررایت

پربارشماراببینیم که آیا شعرمشتری دارد؟ یافتم ازفقرخوداینـــــسان شرافت روزوشب فخرمن این بوده براوکرده عــــادت روزوشب خارکن اما ندارد زان شـــــــــکایت روزوشب نازدارد اوچــــــه داندرازحکـــــــمت روزوشب آبله دســــــــتی ویا آلـــــوده ثروت روزوشب چونکه بادریا کند عشقش به زحمت روزوشب خواهد او ناموس خود باشد به راحت روزوشب صابران راکم بود فـــــــردوس جنت روزوشب هان مکن آرزده صانع دیده صنعت روزوشب پادشاهی بودکــــــــرده استراحت روزوشب حی یزدان – تارسد بربی نـــهایت روزوشب

 

مرابـــــنورولایت نمــــــــــوده اندهــــــدایت مهین کرامت یزدان به بنده اش این است مباد بهـــــر دو روزی به شـــــــــادی مردم مسیرعشق نه ازمسجداست دل به خبرکن مخور تو نان کســــــــــــی رامگر نگهداری مبنددربروی میهــــــــمان رسول خدایست مریض دل که حسد پیشه کرد خلق خدارا محال نیست به عالم به طی الارض نشستن مدادرزق نه دردســـــــت مـــــردمان باشد مــــــرنج ازغــــــــم دنیــــــا تورا نرنــــــجاند مقام بندگی حق مـــــــــقام بس والاست مرام مغربی چون شـــمس مغربی جدش

بهردلی زخـــــــدانعــــــــمت است نورولایت بداده بنــــــده خودرا زلــــــطف نورهــــدایت که پشــــــــت کرده بحق راگرفته راه ظلالت بروبه مـــــــــــــیکده پیـــرره بری به سلامت نمک شناس شناسای حق بودبه حقیقت ببنــــــددربروی ناکســــــــــان نبینی ملامت فزادهـــــــم بود آخر نبـــــــیند  عــــطر زجنت بگیردست شکـسته دلت دلت رود به بدایت قلم بدســــت کریم است نی بدست لئامت براه ســـــلم ورضا روسلامت است وسعادت بهرکســـــــی نبود بندگــــــی زحقّ عنــایت خدو م خلق بود راه یافتـــــــه به نـــــــــهایت

  

نام مهدي عج آمدامشب بزم بوي گل گرفت نام اورابشنودخشـــنود با شد شــــــــــيعيان صبحدم با نغـــــــــــمه ا ين ا لمُـــــــعّز الا وليا نيمه شعبان رسيده شـــــــــــدتجلي نورحق تابروي دست بگرفت عسگري ع باشوروشوق سوره والشمس ازرخســـــــــــارخوب اونشان يك چمن گل واشده دردامن نرجـس نشست جبرئيل آمدزدست وپاي مــهدي عج بوسه زد درنگاهش فاطمي خلق حسن خوي حسين ديده شد اندرجبــــــــــــين اوحياي احمدي ص ساقيا ازباده وحـــــــــــــتـدت بده جامي به ما عنبروعـــــــــطروعبيـــــــرش را گلاب سرخ گل صف به صف آمدمــــــلائك برحضورعسگري ع سلسبيل و آب كـــــــــــوثرهـــــــردوبا آ ب بقا به به امشب صبح صــــــادق نورباران شد فلك مغربي را سيدي هـــــــــم كربلا ده هم بقيع

گلشن جان رانسيم آمدزسوي گل گرفت نافه اش را آهوان ازعـــــــطروبوي گل گرفت صوت جاء الحق همه عالم زكوي گل گرفت باده مستان ولايت از سبـــــــوي گل گرفت گوئيا گفتي كه غنچه روبـــــــروي گل گرفت سوره واليل رنگش را زمـــــــــوي گل گرفت آبرويش گلستان ازآبــــــــــــتروي گل گرفت آيه قرآن بلب ها گفـــــــــــــتگوي گل گرفت گا م اول درتولد خلـــــــــق وخوي گل گرفت شبنم صبح چمن آمـــــــــد بروي گل گرفت مست كن شوريده اين دل آرزوي گل گرفت جملگي ماهيـــــــــتش ازآب روي گل گرفت تهنيت گويان ملائك سمت وسوي گل گرفت جملگي ماهيـــــــــتش آمدزجوي گل گرفت انجم وخورشــيد ومه نورش ازوي گل گرفت دشمنانش بيــــنداوازهاي وهوي گل گرفت

 بیردفعه باخماقون ایکی دنیایه ویرمرم              عظم رمیم حضرت عیســــایه ویرمرم

 بوطاق قاشلارون منه محراب عشقدور            عشق عالمنده مین یدبیضایه ویرمرم

یوسف کلاف الده گلوب یوسف آلماقا               بولمورکه مین جناب زلیـــخایه ویرمرم

اولسان هایاندامسجدومیخانه یاکنشت           مین مسجده مین ایله کلیسایه ویرمرم 

                                                ( قرار شد )

قرار نيست كه ما را ز خـويش مي راني

نمانده تاب و تحمل بدل كـــم  از آني

قديمــيان هـــمه گفتنـــد  از گـــــــدا زاده

مخواه حاجت خود مي دهـد  پشيماني

قريــــب و دور نباشد براي مهـــر دو دل

ميان عاشق و معشوق نيست  پايــاني

قداســـت ار بشود حكــمران  خلــق  خدا

دگر ز رزل و رذالت نمانــد  عنــواني

قصور خدمت اگر شد ز من  توعفوم كن

عطا  و  عفو  برد  از  تو  هر  پـريشـاني

قسيـم حور و جنان گر زمن ســــؤال كند

توبرتر از همـه  جنات و  حور و غلماني

قبول درگه حق شد دعــــــاي  نيمه  شبم

نصيب من شده ديدار  روي  سلطانــي

قناريان چمن  وصف  روي  تــو  خواند

نـواي  ني  ز تو  گويــد  تو  ماه  تاباني

قضــا  بدست   من افتد قلـــــم به گردانم

قدر بدست تو باشد تو خويش مي داني

قرار نيست بيفـــــتد بعهـــــده مـــن و تو

كه من چنان كنم و يا كه تو بگردانــي

قساوتيكه بدل داشت اين دني دنيـــا

ز ( مغربي ) ببريده  عطا و  احسانــي

 

( قَرَن )

 

ز قَرَن خسته شدم شوق حجاز است مــرا

آستان بوسـي معشـوق نيـاز اسـت مــرا

مردمان صيــد كنـد  آهوي چشمان ســياه

ز بداقبالي خود صيـد گــراز اسـت مــرا

دم ساعت هوس ديــدن دلبـــر  بدل اسـت

عشق اين خواهد و نه حرص نه آز است مرا

دست من بسته آن ســلسله مــوي تـو شــد

به كسي فاش مكن قصه دراز اسـت  مــرا

خبري هدهد فرخنــده رســـانــد ز ســـبــا

هم چو مويت صنما قصــه دراز اسـت مرا

شمع رخسار تو روشن بكنـــــد بــزم دلــم

دگر آسوده ز هر سوز و گــداز اسـت مـرا

قبله اهل جنان كعبه  بُـود در همــــــه جــا

طاق ابروي تو محراب نمــاز اســت  مـرا

جبهه ساي تو شوم صبح و مســا بـر در تو

چه لزومي ز تو اين غمزه و ناز اسـت مــرا

دل خود بر تو سپردم كه شوم محــرم  راز

قسمت از جانب تو لطف مجاز اسـت مــرا

همه گر خرقه گر و داده به ساقي به عقــار

چه گرو چونكه شه بنده نواز اســت مــرا

( مغربي ) را چه غم از ترس خماري بـه  جهان

شب به تا صبح در  ميكده  باز  اســت  مـرا

 

 

( موي تو را )

هر كــه بيند به ادب  حلقــه  گيسوي  تو  را

تا سحــر حلقـــه زنــد از سخن موي تو را

به نمـــاز  و  بدعــايم  نروم ســــوي  عتيق

كــرده ام  قبــله بخود طاق  دو ابـروي تو را

بـدلم از مــژه ات تيــر محــــبت بــه نشست

كهربا برد چنــان كــاه دلــم سـوي تـو را

چه كنـــم دل بشــده در گر و نرگس مســــت

مستـــم ار بــوسه زنم  ديــده  جادوي ترا

بنشــان   طــرف   كلاه   و  بگشـــــايند قبا

خاطــرم جمع شبي بـــودن پهلــوي تو را

به ابــد دست به هـــر غاليه حاشــــــا  بزنم

آورد بــاد صبـــا عطـــر ســر كوي تو را

چه ســلامي بـــه كسي تا خبـر از تو نـــدهد

به مشـــامم نـــدهــد باد ز هندوي  تو  را

نــزنم دست روم چشــــــمـــه خورشيـــد اگر

رســد آسان به كفم ســاغري از جــوي ترا

مـــا حصل اين سر من خنـجر  چشمان شما

پــاي بندم دل پر مهــر فـــراسـوي  تو را

گلــه اي دارم از ايـن بــاد ســــحــر منتظرم

آورد از كـــرم از عطـــر دو گيسوي تـو را

( مغربي ) سرخوش و سر مست زشب تا به سحر

عنبرين سلســـله گيســوي و از بوي  تو  را

( درويشي )

هر چه بيني در جهان اسباب بـازي  بيش نيست

وجه حق باقي به غير از او در اين گرديش نيست

مردمان يك عده موجود دو پا  بـا حــرص  و آز

در جهان خود را فقط بينــد دگر  باقيش نيست

جز تن چندي كنار و گوشـــــه  ملـــــك زميــن

فكر انسانيت و در حيطـه ايـن كيـش نيســت

از كجا پيدا شــده يا بـــر كجـــــا خـواهــد رود

در مضان سيم و زر باشـــد پـي  انديش نيست

كيـــــــش و دين را اصـــــل ديد نه دينارودرم

پيش آنها دين نه واجب يك لباسي بيـش نيست

چون شده دور از خدا و دين همه اهـل  زميــن

عده اي در نوش كامل عده اي جز نيـش نيـست

غارت اموال مــــــردم مــــي كند با حيـــله ها

حيله كاران برمسلما نان كه خير انديش نيست

پوسته دين را به خود آويــزه كـــرده در عمـل

كار او با ما نـــدارد  چــون زر آنيـش نيسـت

اهل تقوا را عقب مانــده همـــي دانـد  ز خود

چونكه تقوا با رذالت در عمل هـم  كيـش نيست

اي دريغا گشته درويشي بسي ظاهـــر پـرست

زانكه بي پير و قلندر معنـي  درويـش نيســت

بين مردم عارفــي  بايـــد بطــور  ناشنــاس

ورنه هم چون ( مغربي )  موي دراز و ريش نيست

( سخن آموخت )

بر من زكرم حضرت يزدان سخـن آموخت

از معجزه حضرت قرآن به مـن  آموخــت

روح الــقدس اين خامه پـر ذوق بمـــــن داد

استادي كس نيست نه يك انجمن آموخت

كو قدرت كـــس سجع ســــخــن نظـم  نمايد

في الجمله ز لطف و كرم ذوالمنن  آموخت

بر بلبل و قمري سـخن عشـــــــق چمـن داد

آن غمزه به گلزار و گل ونسترن  آموخـت

باران لطــــيف ابـــر بهـــاران بفرســــتــاد

پروردن گل بر همـه دشت و دمن آموخت

هر دانه كوچك بزميـــن  شــــــد تك و تنها

بان پرورش خوشه گندم زدن آموخـــت

بر سرو كنار چمـن  و دشـــــــت ز قــدرت

سر تافتـن  از علقــه دور و زمن آموخت

تا مشــك ببــار آيـــد و  معشــــوق  معــــطّر

بر نافه آهو و غـــزال ختــن آموخــت

بر ني ز نوا اي دل عاشـــــــق هنــري  داد

بر تار دل عشق صداي مُحَــن آمــوخت

انگـــشت نوازش به كف شانــــــه  نهــاد او

تا ناز كند زلف سمن در چمـن  آموخــت

آموزه استاد شود  آن  هنـــري   نيســت

بر ( مغربي ) شعر و هنر و فوت و فن آموخت

صبردرعشق

تار  والیل تو کردست بخو د  بند   مـــــرا تری ازلعـــــل لبت گر  بفـــتدبرلب مـــن منکه بی دغدغه ا ندرپی توصبح ومسا من ســـرا پاز اساطیر جهـــان بهره ورم هرچه برخود نپسندی شده آمال شما شـــــقه زلف تودر  کام بردعاشق خود بروای زاهـــــدخودبین ره مانیست بهم نه بخود   درشب اسراطمــعم بودسما حکمت وفلســــفه عشق مرابود  هدف پیش ازتو بجــــهان بودم و ازخـیل ملک حاسدهرچندکندمتهـــــمم دردوجـــهان

به عمل دورنمودی زخودهر  چندمرا چه لزومی به جهان ازعسل وقندمرا عللی نیست زند  زلف توترفند   مرا چه حکایت دگر از  زند  و  پا زند  مرا لااقل آن سخن فرقه تو   مپسند مرا من متای تودگرباره چه خوش بندمرا توکه بیـــراهه روی ازچه دهی پندمرا تو که دانـــی به چه منظوربه بردندمرا زان دو  آویزه   حکمــــت که بدادندمرا شاهــــدخلقت این دایـــره کردند مرا بهرانســـان شدنم مغربی کردند  مرا